سلام مهدی!كجایی تو؟ یادم هست آخرین بار كه دیدمت در میان این همه آدم تو به من گفتی ...اووووه چه جای بی سراندرپایی! و من از احوالت پرسیدم و تو گفتی كه این پرسشی ست كه من هم به دنبال جوابش هستم و دوباره برایم از بنفشه گفتی و جلوه های عشق! تو برایم توضیح دادی كه عشق جلوه های گوناگون دارد و عشق بین یك زن و مرد ،لزوماً عشق به معنای هم آغوشی نیست و داشتی برایم شرح میدادی كه چرا بنفشه تو را واگذاشته و رفته است. او داشته جراحت قلب تو را مداوا میكرده است در میان آن همه انباشته های جراحات .او آن نقش بنفش و نارنجی در تلاش بوده تا به تو بفهماند كه میتوانی عاشق چیزهای دیگری باشی غیر از او!مثلا عاشق نارنجی، رنگ گل افتابگردان، و یا رنگ تند دریا وقتی آفتاب غروب میكند یا تركیبی از آبی و نارنجی یا یك نقش ،یك نقش روی لبه دیوار وقتی آفتاب طلوع میكند یا یك رویا .گفتی كه از تو خواسته بود انواع جلوه های عشق را درك كنی .برایت این مفاهیم را توضیح داده بود و درعین حال اشاره ای داشته به تقدیر!این صحنه ها هنوز جلو نظرم است و آن حیاط قدیمی با تو و بنفشه. و آن اتاق دراز و تاریك كه سقف چوبی –پروازی داشت و خیلی قدیمی بود .كف اتاق گلی و كاملا ناصاف و صدای خس خس سقف چوبی توجه مرا جلب كرده بود كه تو خندیدی و گفتی ما اینجا مار داریم،مارخانگی و گفتی اگر آنها را چسبیده به چوب و پروازهای سقف اتاق دیدم تعجب نكنم و نترسم ...بگذریم كه با وجود این من آن شب را زیر همان سقف خوابیدم و فكر میكنم بعد از آن شب بود كه به كنایه گفتم تو آمده ای اینجا تا به نوعی ریاضت بكشی ،اما این را نگفتم كه همسرت،بنفشه چه گناهی دارد كه باید دوره های جنون تو را تحمل كند. میبینی؟ حافظه و یاد ،تصاویر و كلمات ،فسادناپذیرند بخصوص كلماتی كه بر زبانها میگذرد ممكن است بعضیها ،تا لب گور هم با تو باشند . كلمات ،برخوردها،طعنه ها،دعواها،مرافعه ها،عشق ها،و زندگی ها در ذهن انسان محصورهای خشت و گلی هستند كه گاهی پایه های شقاوت میشوند.شقاوتی كه ندانسته و ناخواسته از جانب دیگران بر انسان روا میشود گیرم از منظر نگاه زلال مردی كه همیشه خاموش ایستاد و چشمهایش در خاموشی خیس شد...آره بلبلم!